Ghani khan poetry(baba ta)

بـــابـــا ته

ستا خطونه ټول زما سر ته پراته دي
زه يې لولم هره شپه دوباره دوباره

کله خاندم کله ژاړم لېونی يم
ای زما په بند کې پروت غريبه پلاره

نه، ته نه يې غريب ته ډېر لوی اوچت يې
مصيبت دی ستا غيرت ته غيرت داره

چې په تا کې کوم ګوهر دی ماکې نشته
ستا نيکي زما بدي دواړه بې شماره

ته سالار يې د کاروان په نېغه لار ځې
زه کوږ زغلم لکه او ښه بې مهاره

ستا د زړه فواردې ډکې دي د مينې
زما زړه وچ کوهي نه لري يو داره

پروا نشته که په منډه منډه مړ شم
فقط ستا او د خپل قام د نوم لپاره

Read more »

GHANI KHAN (GHAM)

په غمونو کې خندا کړه
په خندا کې غم هېر نکړې
او د ډېرو په خندا کې
چې قيمت د کم هېر نکړې
د وصال په لمغړو کې
د فــــراق ستم هېر نکړې
دا چې ته يې سترګو ته خاندې
ددې سترګو غم هېر نکړې
د الله الله پـــــه شــــــور کــــې
چــــې صنم صنم هېـر نکـــړې

Read more »

ځـــــــــوانه GHANI KHAN

وران دی ګلستان دې ای بلبله ! د پښتون د باغ
نوم د رقيب ليک دی په هر بوټي د مجنون د باغ

خوار او زار بچي دې بې هنره بې کماله دي
غوږ يې دي کاڼه لاسونه شل سترګې بې پرکاله دي

لال ډوب دی ايرو کې او مرجان پروت دی په خاورو کې
زوی د شهباز ګرځي چمړۍ خوري په سيل د واورو کې

پاڅه ای ځلميه ! مستي توره او ايمان واخله
شړق شه، اور شه، تندر شه او نر شه خپل جانان واخله

توره دې راواخله ننګ پښتو او اسلام پورته کړه
له خپلو مستو سترګو دې نامه د غلام پورته کړه

پاڅه ننګياليه ! نن دلبر او جانان وګټه
نوم د پښتون وګټه ناموس د افغان وګټه

ټول جهان حيران کړه د خپل ځان په تماشا
ای د احمد ځويه او بچيه د شېرشا!

Read more »